DEAD SNOW 2: RED VS DEAD (2014)

Είχα δει το πρώτο Dead snow πριν κάμποσα χρόνια και για να πω την αλήθεια ούτε που το θυμόμουν καλά-καλά πριν δω και το δεύτερο. Μου είχε μείνει μόνο ότι ήταν ένα αρκετά gory και συμπαθητικό ζομποφιλμάκι, αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα το τρομέρο, καλό για φαν του είδους πάντως. Ευτυχώς το Dead snow 2 κάνει μια καλή σύνοψη της πρώτης ταινίας στην εισαγωγή (λογικό κιόλας, αφού συνέχιζει απο εκεί που τελειώνει το DS), όποτε μπορεί κάποιος να το παρακολουθήσει χωρίς να χρειάζεται να ανατρέξει εκεί.

Ο πρωταγωνιστής μας, ο Μάρτιν, είναι ο μόνος που έχει επιζήσει απο το μακελειό του προηγούμενου φιλμ και ενώ νομίζει πως έχει γλιτώσει με μοναδική απώλεια ένα κομένο χέρι (α ναι, και μια νεκρή φιλενάδα), διαπιστώνει στην πορεία ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Τα νάζο-ζόμπι ξύπνησαν αρχικά για να διεκδικήσουν πίσω τον θησαυρό τους που σφετερίστηκαν αυτός και οι φίλοι του, άλλα τώρα έχουν βάλει στο μάτι μια ολόκληρη πόλη της Νορβηγίας, το Τάβλικ. Αυτό γιατί στον διοικητή τους, ονόματι Χέρζογκ, είχε ανατεθεί αυτοπροσώπως απο τον ίδιο τον Χίτλερ να αφανίσει κάθε κάτοικο της πόλης, ύστερα απο ένα σχετικό σαμποτάζ που διαπράχθηκε εκεί εναντίον των ναζί στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Και αν ξέρουμε κάτι για τους ναζί, εκτός απο το ότι ήταν μισανθρωπικά σκατά με πόδια, είναι πως είχαν πάντα υψηλό το αίσθημα της ευθύνης. Ο Μάρτιν λοιπόν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και επιχειρεί να αποτρέψει την διαφαινόμενη κατάληξη. Στην προσπάθεια αυτή τον βοηθάνε μια ομάδα τριών αμερικάνων geeks που ονομάζεται zombie squad, ένας ιδιόρυθμος υπάλληλος του πολέμικου μουσείου και στην πορεία και μια ομάδα σοβιετικών ζομπι που ήταν στρατιώτες κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Δυνατό σενάριο, έτσι; 

Πάμε στο ζουμί τώρα. Το έργο τα σπάει και δεν παίρνει ούτε αιχμαλώτους. Έχει βέβαια κάποια στοιχεία που μπορούν να θεωρηθούν κιτς και τραβηγμένα απο τα αυτιά (μπορεί να συμβεί ακόμα και σε ζομποταινία που είναι εξ ορισμού τραβηγμένη). Π.χ. τα νάζο-ζόμπι του πρώτου φιλμ προφανώς τώρα έχουν και μαγικές ικανότητες, αφού εκτός απο το να είναι απέθαντοι μπορούν να κάνουν μεταμοσχεύσεις μελών χωρίς κανένα απολύτως μέσο. Απλά τοποθετούν ένα κομένο χέρι εκεί που κάποιος έχει ελλειψή χεριού και αυτό "δένει". Επίσης ο Χέρζογκ έχει την ικανότητα να ανασταίνει τους πεθαμένους (ο πρωταγωνιστής αναφέρει χαρακτηριστικά, φανερώνοντας την χιουμοριστική/αυτοκριτική διάθεση του σκηνοθέτη Tόμυ Γούιρκολα, "το κάνουν και αυτό τώρα;") και να δημιουργεί μια στρατιά απο υποτακτικά ζόμπι στην υπηρεσία των ναζιστικών "ιδεωδών". Βρε τι μου θυμίζει...

Αν έχετε φτάσει στο σημείο εκείνη να κάνει μπάνιο και εσύ
να χέζεις, σας αξίζει ο θάνατος απο ένα ναζο-ζόμπι!

Πέρα απο αυτά, που έχουν και ένα cool παράγοντα πάνω τους αν το δεις απο άλλη οπτική γωνία, έχουμε ένα απίστευτα διασκεδαστικό έργο που συνδυάζει το gore και την κωμωδία μαεστρικά. Ο Γούιρκολα δεν χαρίζεται πουθενά. Παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι, άπαντες πεθαίνουν με τους πιο αιματηρούς και συχνά και με τους πιο αστείους τρόπους. Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν υπέροχα τους ρόλους τους, κάνοντας έτσι όλους τους χαρακτήρες ενδιαφέροντες και αληθοφανείς. Βοηθάνε και οι καλογραμμένοι διάλογοι σίγουρα, αλλά παρ' όλα αυτά τέτοιο προσεγμένο καστ πολλές φορές δεν το βλέπεις ούτε σε υπερπαραγώγες. Το χιούμορ δίνει και παίρνει με κοινωνικά/πολιτικά σχόλια, αναφορές στην ποπ κουλτούρα (κυρίως στον πόλεμο των άστρων) και σε διάφορα στερεότυπα, ενώ παράλληλα η ταινία κλείνει το μάτι στον ίδιο της τον εαυτό ("This hasn't happened before, you created a new genre man"). Επιπλέον μας προσφέρει, έστω και για λίγα λεπτά, το πιο bad-ass ζόμπι στην ιστορία του κινηματογράφου, τον σοβιετικο διοικητή Σταβάριν. Ο μόνος που κατάφερε να δείχνει πιο τρομαχτικός και απειλητικός απο τον ανελέητο Χέρζογκ. Παράλληλα έχουμε και τη παρουσία του πιο φιλικού και βασανισμένου ζόμπι που είδαμε ποτέ. Ένα ζόμπι που θα έκανε ακόμα και το Νίκο Ξανθόπουλο να μοιάζει Γκαστόνε. Δείτε το φιλμ και θα καταλάβετε.

Σκηνοθετικά η ταινία είναι αξιοπρεπέστατη, με κάποιες εντυπωσιακές σκηνές που φανερώνουν την ύπαρξη ενός ικανοποιητικού μπατζετ. Δεν είναι και άριστο, αλλά ο Γουιρκόλα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με αυτά που έχει. Επίσης υπάρχουν κάποια λογικά κενά στο στόρι που όμως δεν μας νοιάζουν καθόλου, μιας που συνολικά το φιλμ είναι μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Τόσο πολύ που θα το σύγκρινα ανετά με το Shaun of the dead ή το Braindead. Φυσικά εδώ δεν έχουμε ανίερα και αλλόκοσμα ζόμπι, αλλά ανελέητα ζόμπι σε αποστολή. Προσωπικά αν και μεγάλος φαν του πρώτου είδους, μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα εξίσου αυτή την εκδοχή των νεκροζώντανων.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, άλλο ένα must-see για τους φαν του καλτ σινεμά...

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 7,5/10

CHILDREN SHOULDN'T PLAY WITH DEAD THINGS (1972)

Θέλω να είμαι σωστός με το καλημέρα. Για να δεις την ταινία αυτή πρέπει να είσαι ζομπό-φαν και να έχεις αρκετή υπομονή. Γιατί δεν θα δεις ζόμπι παρά στα τελευταία 20 λεπτά. Ωστόσο στο δικό μου βιβλίο είναι μία απο τις καλύτερες ζομποταινίες. Και αυτό διότι υπάρχουν στιγμές που η ατμόσφαιρα που αποπνέει το φιλμάκι αυτό είναι κυριολεκτικά αλλόκοσμη. Πράγμα που δεν το συναντάς συνήθως πλέον.

Στα της υπόθεσης, έχουμε έξι νέους που καταφθάνουν σε ένα ερημωμένο νησί που κάποτε ήταν τόπος αναψυχής, αλλά τώρα χρησιμοποιείται απο την κομητεία σα νεκροταφείο για εγκληματίες και άπορους. Όλοι είναι ηθοποιοί, αλλά ο ένας εξ αυτών (Άλαν) είναι και σκηνοθέτης, ο οποίος έχει προσλάβει τους υπόλοιπους για να πάνε εκεί και να στήσουν ορισμένα, υπέρ το δέον ιερόσυλα, "θεατρικά" δρώμενα. Ο Άλαν περιττό να πω ότι είναι κόπανος ολκής, απο το είδος αυτό που αν έχεις συναναστραφεί έστω και μια φορά στη ζωή σου, το έχεις κάνει μετά ειδική συνομοταξία στο μυαλό σου άπαξ δια παντός.

Εξυπνάκιας, φαντασμένος και αυταρχικός, υποβάλει τους άλλους σε κακόγουστες και τρομακτικές φάρσες, ενώ τους αναγκάζει, συχνά-πυκνά με την απειλή της απόλυσης, να κάνουν χαμαλοδουλειές, να ανοίξουν τάφους και να "παίξουν" με τα πτώματα. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, έχει και ένα βιβλίο με ξόρκια μαζί του, που χρησιμοποιεί κάποια στιγμή για να κάνει επίκληση στον Σατανά ώστε να αναστήσει τους νεκρούς. Βλέπετε προς τα που πάει η δουλειά, έτσι;

Dinner time!

Υπάρχουν διάφοροι τύποι ζόμπο-φαν. Παρ' όλο που μου αρέσουν και άλλα στυλ, βαθιά μέσα μου είμαι old-school τύπος και θέλω το ζόμπι μου αργό, σάπιο και ανίερο. Να με τρομάζει όχι μόνο η όψη του, αλλά και το τι αυτό συμβολίζει. Δηλαδή την επικράτηση του θάνατου και της σήψης πάνω στη ζωή και την ακμή. Τη νίκη του μοιραίου απέναντι στο ευφήμερο. Αυτό το concept είναι που με γοήτευε περισσότερο απο κάθε τι άλλο στον μύθο των ζόμπι, απο μικρό παιδί ακόμα. Για αυτό και γελάω με όσους πιστεύουν ότι οι ζομποταινίες είναι απλά χαζά φιλμ προς κατανάλωση απο ανώριμους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα είναι πρώτα απο όλα στοχασμοί πάνω στον θάνατο. Τον θάνατο που θα μας βρεί όλους μας κάποια στιγμή, αλλά τόσο συχνά κάνουμε σα να μην υπάρχει.

Βέβαια ένας τέτοιος στοχασμός δεν μπορεί να γίνει όταν ένα ζόμπι τρέχει σαν κατοστάρης ή έχει ευφυία, επομένως ταινίες σαν αυτή εδώ είναι που κυρίως ανταποκρίνονται στην ανάγκη μου και τιμούν την παράδοση που δημιούργησε ο Τζωρτζ Ρομέρο με το Night of the living dead, για το οποίο νομοτελειακά θα γράψω κάποια στιγμή. Ίσως αυτό να συμβαίνει και γιατί είναι αρκετά κοντά χρονικά οι δύο ταινίες και δεν είχαν προλάβει ούτε καν να συλληφθούν σαν ιδέες οι μετέπειτα νεωτερισμοί. Όπως και να έχει, μιλάμε για ένα κρυμένο διαμάντι του είδους, ακόμα και αν η σαφής ανυπαρξία μπάτζετ το κάνει πολύ πιο ευάλωτο πλέον στη ματιά του μοντέρνου θεατή. Οι καλές προθέσεις πάντως είναι εκεί και σίγουρα είναι μια δουλειά που έγινε με αγάπη για το είδος.

Χμμ...

Αν λοιπόν κάποιος καταφέρει να παραβλέψει την ανατριχιαστική τοποθεσία, το μακάβριο κλίμα και τον αρκετά πετυχημένο τρόμο για να κάνει κριτική π.χ. για το make-up των ζόμπι (που είναι αξιοπρεπές για την εποχή), τις επιτηδευμένες ερμηνείες (που εγώ τις βρίσκω ταιριαστές) και άλλες τέτοιες αξιολογήσεις, τότε μάλλον δεν έπρεπε να μπεί στον κόπο να δεί το έργο εξ αρχής. Γιατί όταν βλέπεις μια campy ταινία, πρέπει να ξέρεις και τους σχετικούς κανόνες.

Προσοχή, δεν ισχυρίζομαι πως έχουμε να κάνουμε με την τέλεια προσπάθεια. Θα ήθελα και εγώ να υπήρχε μια επίσπευση της παρουσίας των νεκροζώντανων, όπως επίσης μου λείπει και το gore στοιχείο, αλλά πέρα απο αυτά και οποιαδήποτε άλλα επί μέρους ελλατώματα (αρκετές λογικές ασυνέπειες, προχειρότητες κτλ.), το φιλμάκι του Μπομπ Κλαρκ (Black Christmas) είναι αξιολογότατο.
Και αυτό γιατί είναι πάνω απο όλα βέβηλο (γίνονται μέχρι και νεκροφιλικές νύξεις), ατμοσφαιρικό και κατά ένα διεστραμμένο τρόπο διασκεδαστικό μέσα στην ανοσιότητα του! Αν κάποιος διαθέτει μαύρο χιούμορ, σίγουρα θα το εκτιμήσει παραπάνω. Όσοι πιστοί προσέλθετε...

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 6,5/10

BRAINDEAD a.k.a DEAD ALIVE (1992)

Tι να πει κανείς για αυτό το cult διαμάντι; Μακράν της δεύτερης η καλύτερη ταινία του Πήτερ Τζάκσον (τι "άρχοντες" και ιστορίες τώρα :P). Ένα φιλμάκι που ξεπερνάει τα στενά όρια του είδους και απευθύνεται στους πάντες, μιας που άνετα βλέπεται και σαν κωμωδία. Μία κωμωδία με... ζόμπι.

H αγάπη της μάνας δε γνωρίζει όρια!

Ο πρωταγωνιστής (Λάιονελ) αν και πλήρως ανεπτυγμένος άντρας παραμένει ακόμα το αγοράκι της μαμάς (Βέρα). Μίας μαμάς που κάνει ό,τι μπορεί για να τον έχει υπο τον ελεγχό της. Και είναι ξεκάθαρο σε όλη την ταινία ότι ο Τζάκσον θέλει να καυτηριάσει εντονά, έστω και μέσα απο ένα εντελώς καρικατουρίστικο καστ χαρακτήρων, τις ακραίες σχέσεις εξάρτησης των γιών απο τις μητέρες, καθώς και όλες τις χειριστικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται σε αυτές. Φαινόμενο πολύ συνηθισμένο παντού, αλλα ειδικά εδώ στη χώρα μας του δίνουμε και καταλαβαίνει!

Όταν ο Λάιονελ λοιπόν αναπτύσει ένα ειδύλλιο με την κόρη ενός μαγαζάτορα, η σούπερ-καταπιεστική μητέρα του ψυλλιάζεται ότι κάτι τρέχει και τον ακολουθεί σε ένα μυστικό ραντεβουδάκι στο ζωολογικό κήπο. Για κακή της τύχη, εκεί την δαγκώνει μία εξωτική μαϊμού-αρουραίος απο τη Σουμάτρα, για την οποία μαθαίνουμε πως κατέληξε εκεί στην εισαγωγή της ταινίας. Απο εκείνη τη στιγμή η Βέρα μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε ζόμπι, με τον Λάιονελ να προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να το κρατήσει μυστικό, πράγμα που γίνεται η αιτία για ένα ντόμινο αιματηρών και συνάμα ευτράπελων καταστάσεων.

ΤΣΑ!

Η ταινιά είναι γεμάτη επικά σκηνικά, όπως έναν ιερέα που "κλωτσάει ζόμπι-κώλους για τον Κύριο", δυό ζόμπι που φασώνονται αγρίως, το κυνήγι ενός μωρού-ζόμπι στο πάρκο απο τον Λάιονελ (μακράν η πιο random σκήνη της ταινίας) και βέβαια ένα λουτρό αίματος και ξεπαστρέματος ζόμπι με διάφορους απίθανους τρόπους, ακόμα και με τη βοήθεια μίας μηχανής του γκαζόν. Έχουμε να κάνουμε εύκολα με ένα απο τα πιο gory φιλμ όλων των εποχών.

Εν ολίγοις μιλάμε για τον ορισμό της αγνής, in-your-face, διασκέδασης και παρά μερικά προβληματάκια ρυθμού και ένα κάπως τσαπατσούλικο τέλος, συνιστάται χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν κάποιος είναι φαν των ζομποταινιών δε, πιθανότα την έχει δει ήδη διψήφιο αριθμο φορών, oπότε δε χρειάζεται καμία προτροπή. Total cult.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 7/10